Skorzystanie z nawiązki jest niewątpliwe pomocne w procesach, w których ze względu na obowiązujące zasady procesu karnego, określenie wysokości doznanej przez poszkodowanego szkody jest utrudnione bądź niemożliwe. Nie można jednak pominąć faktu, że świadczenie pieniężne zasądzone tytułem nawiązki jest formą pomocy dla poszkodowanego, stąd też coraz częściej prezentowane jest stanowisko wedle którego nawiązka traktowana jest jako środek karny o charakterze kompensacyjnym lub co najmniej mieszanym.

Chcesz odzyskać kwotę zasądzonej nawiązki? Sprawdź naszą ofertę na zwrot nawiązki od ubezpieczyciela.

Czym jest nawiązka?

Nawiązka to środek karny, który polega na obowiązku zapłacenia określonej kwoty pieniężnej poszkodowanemu. Najczęściej nawiązka jest zasądzona od sprawcy obok kary zasadniczej.

Nawiązka sądowa jak sama nazwa wskazuje zasądzana jest przez sąd w ramach wyroku w którym sąd wskazuje wysokość kwoty nawiązki dla poszkodowanego.

Przykładowa treść wyroku, w którym doszło do zasądzenia nawiązki sądowej (nawiązki dla poszkodowanego):

Na podstawie art. 67 § 3 Kodeksu karnego zasądza od oskarżonego …. na rzecz pokrzywdzonej nawiązkę w kwocie 30 000 złotych, płatną po uprawomocnieniu wyroku.

Innym przykładem wyroku, w którym doszło do zasądzenia nawiązki sądowej (nawiązki dla poszkodowanego) może być następujący:

Na podstawie art. 46 Kodeksu karnego zasądza od oskarżonego …. na rzecz pokrzywdzonych … oraz …. nawiązki w kwocie po 10 000 złotych, płatną po uprawomocnieniu wyroku.

W potocznym języku mówi się także, iż kwota zadośćuczynienia pieniężnego zasądzona procesie karnym stanowi nawiązkę sądową (nawiązkę na rzecz poszkodowanego).

Przykładem może być też:

Na podstawie art. 46 Kodeksu karnego zasądza od oskarżonego …. na rzecz pokrzywdzonej obowiązek zapłaty zadośćuczynienia w kwocie 30 000 złotych, płatną po uprawomocnieniu wyroku.

Wiele osób pytając o to co to jest nawiązka wskazuje na obowiązek zapłaty na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym. Warto jednak pamiętać, że nawiązką sądową (nawiązką na rzecz pokrzywdzonego) nie jest obowiązek zapłaty na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Niekiedy w treści wyroku obok obowiązku zapłaty nawiązki Sąd zasądza obowiązek zapłaty nie tylko w formie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, lecz także na rzecz innych podmiotów, np. powyższego Funduszu.

Czy nawiązka jest karą?

Nawiązka to nie kara – to środek karny, który polega na obowiązku zapłacenia określonej kwoty pieniężnej poszkodowanemu. Najczęściej nawiązka jest zasądzona od sprawcy obok kary zasadniczej. Co więcej nawiązka to środek karny o charakterze kompensacyjnym. Dlatego sprawca wypadku, który dokonał zapłaty może uzyskać zwrot nawiązki od ubezpieczyciela.

Czy nawiązka jest środkiem kompensacyjnym?

Nawiązka postrzegana jest przez większość przedstawicieli prawa jako środek karny o charakterze kompensacyjnym. W przeciwieństwie do obowiązku naprawienia szkody wysokość świadczenia zasądzonego tytułem nawiązki nie musi równać się wyrządzonej szkodzie.

Nawiązka kk – czyli nawiązka w kodeksie karnym

Art 47 kodeksu karnego to podstawowy przepis regulujący orzekanie nawiązki, mówi on o trzech grupach przestępstw, za które zasądzana jest nawiązka:

• przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu, które skutkują ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu
• przestępstwa przeciwko środowisku
• przestępstwa sprowadzenia katastrofy w ruchu komunikacyjnym

Jeżeli chcesz poznać przykład sprawy zobacz np. to pytanie dotyczące tematu: zwrot nawiązki z OC sprawcy w artykule „Przykładowe sprawy o zwrot nawiązki z ubezpieczenia OC„.

Przykładowe sprawy, w których osoby uzyskały zwrot nawiązki zasądzonej w procesie karnym z ubezpieczenia z powołaniem na art 47 kk znajdziesz w artykułach zadośćuczynienie oc sprawcy oraz zwrot zadośćuczynienia z OC.

Co to jest nawiązka w prawie karnym?

Nawiązka w prawie karnym to nic innego jak nawiązka sądowa (nawiązka na rzecz pokrzywdzonego) czyli obowiązek zapłaty nawiązki nakładany w procesie karnym. Nawiązka o środek karny, który regulowany jest przez kodeks karny (art. 39 kk – w skrócie można więc używać oznaczenia nawiązka kk).

Nawiązka kk jest orzekana zgodnie z przepisami w przypadkach spraw w których występuje:

• naruszenie czynności narządu ciała
• uszczerbek na zdrowiu
• ciężki uszczerbek na zdrowiu
• naruszenie ciała lub rozstrój zdrowia
• naruszenie narządu ciała lub rozstrój zdrowia

Na szczególną uwagę zasługują przypadku naruszenia zdrowia i śmierci w konsekwencji wypadków komunikacyjnych. Nawiązki sądowe (nawiązki na rzecz pokrzywdzonych) są zasądzane stosunkowo często, bowiem osoby pokrzywdzone mają prawo zgłosić żądanie zasądzenia przez sąd karny (nawiązka kk) nawiązki na rzecz osoby bezpośrednio pokrzywdzonej (nawiązka w przypadku naruszenia czynności ciała) lub osób pośrednio pokrzywdzonej, której osoba bliska poniosła śmierć w wyniku wypadku komunikacyjnego.

Nawiązka w prawie karnym występuje więc obok możliwości dochodzenia rekompensaty pieniężnej na drodze cywilnej. Osoba pokrzywdzona może więc zgłosić żądanie dotyczące nawiązki już na etapie postępowania karnego.

Wbrew powszechnej opinii nawiązki sądowe nie są orzekane wyłącznie w przypadkach ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Bardzo często zdarza się, że nawiązki sądowe występują w sprawach, w których naruszenie ciała lub rozstrój zdrowia nie trwają długo. Oczywiście takich przypadkach kwoty zasądzanych nawiązek sądowych są znacznie niższe niż w przypadkach ciężkiego uszczerbku na zdrowiu czy śmierci osoby pokrzywdzonej.

Nawiązki sądowe w powyższych sprawach wynoszą najczęściej od kilku do kilkunastu tysięcy złotych. Natomiast w sprawach dotyczących ciężkiego uszczerbku na zdrowiu często nawiązki na rzecz pokrzywdzonych lub obowiązek zapłaty zadośćuczynienia wynosi kilkadziesiąt lub nawet kilkaset tysięcy złotych.

Nawiązka a zadośćuczynienie

Dotychczas otrzymaliśmy wiele pytań dotyczących tego czy nawiązka wyklucza zadośćuczynienie (nawiązka a zadośćuczynienie kk). Zobacz np. to pytanie Odszkodowanie na rzecz pokrzywdzonego w wypadku drogowym.

Czym się różni nawiązka od zadośćuczynienia?

Wiele osób nie dostrzega jaka jest różnica w pojęciach zadośćuczynienie a nawiązka, pytają się o zadośćuczynienie a odszkodowanie różnice.

Nawiązka ze swojego założenia to środek karny, który stosowany jest wtedy, gdy podczas orzekania nie da się ustalić dokładnych rozmiarów szkody. Kwota zasądzona tytułem nawiązki ma być „ułatwioną” formą rekompensaty szkody.

Tymczasem zadośćuczynienie pieniężne ma stanowić niedoskonałą formę rekompensaty krzywdy po stronie poszkodowanego.

Czy nawiązka wyklucza zadośćuczynienie?

Wiele osób zastanawia się także czy nawiązka wyklucza zadośćuczynienie? Zobacz np. to pytanie dotyczące tematu Sprawa karna i wypadek. Warto więc jasno wskazać, że zasądzenie nawiązki nie będzie wykluczać możliwości uzyskania przez poszkodowanego zadośćuczynienia.

Z praktyki można wskazać, iż nawiązka w procesach karnych jest zasądzana stosunkowo często w kwotach od kilku tysięcy do kilkudziesięciu tysięcy złotych. W przypadku, gdy kwota ta jest niewystarczająca dla osoby poszkodowanej najczęściej dochodzi ona zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w odrębnym procesie cywilnym.

Nawiązka a odszkodowanie

Czym charakteryzuje się nawiązka a czym odszkodowanie?

Odszkodowanie – świadczenie, które należy się poszkodowanemu za ściśle określoną szkodę (za wyrządzenie szkody).

Natomiast nawiązka jest zasądzana w sprawach, w których nie jest możliwe ścisłe określenie doznanej szkody.

Nawiązka orzekana jest zamiast, a nie obok roszczeń dochodzonych na drodze cywilnej. Nie można zatem dochodzić konkretnej kwoty na drodze postępowania karnego, a następnie tej samej kwoty w postępowaniu cywilnym. Nawiązka może zostać zasądzona tylko w toku postępowania karnego, dlatego po zapadnięciu prawomocnego wyroku, jeśli stosowany wniosek nie został złożony, osoba poszkodowana traci szanse na rekompensatę szkód w toku postępowania karnego.

Czy nawiązka pomniejsza odszkodowanie?

Nawiązka nie pomniejsza odszkodowania, gdyż ze swojej istoty jest zasądzana w sprawach, w których nie jest możliwe ścisłe określenie doznanej szkody.

Kiedy sąd orzeka nawiązkę?

Nawiązka może być zasądzana w różnych sprawach:

• Najczęściej obowiązkiem zapłaty nawiązki zostaje obarczony kierowca, który spowodował wypadek samochodowy.
• Sądy zasądzają także nawiązki w procesach dotyczących błędów medycznych.

Aby doszło do zasądzenia nawiązki musi wystąpić skazanie za przestępstwo (nawiązka jest zasądzana wyłącznie w razie skazania za przestępstwo). Wyjątkiem od tej zasady jest warunkowe umorzenie postępowania (czyli wystąpienie sprawy, której nie dochodzi do skazania jednakże odpowiedzialność z tytułu popełnienia czynu przypisywana jest zamiast skazania za przestępstwo). Nawiązka sądowa zasądzana jest bez względu na to czy pokrzywdzony domaga się zapłaty zadośćuczynienia, a także w jakiej wysokości zgłoszone zostały roszczenia w odrębnym procesie cywilnym. Nawiązka sądowa może wystąpić także w przypadku, gdy sprawca zdarzenia był w stanie nietrzeźwości. Okoliczność popełnienia czynu nie ma więc znaczenia dla orzeczenia nawiązki.

Nawiązka stosowana jest wraz z karą zasadniczą, na przykład karą pozbawienia lub ograniczenia wolności. Kwota orzekana tytułem nawiązki jest przekazywana osobie poszkodowanej. Można wnioskować o zwrot kwoty nawiązki z ubezpieczenia OC, często się jednak zdarza, że ubezpieczyciel odmawia wypłaty nawiązki z OC.

Nawiązka na rzecz poszkodowanego

Jeśli sąd skarze oskarżonego lub umorzy postępowanie, zasądza nawiązkę dla poszkodowanego, obowiązek naprawienia całości lub części szkody lub zadośćuczynienie za straty. W przypadku gdy zasądzona nawiązka na rzecz pokrzywdzonego nie pokrywa całości strat pokrzywdzony może dochodzić swoich roszczeń w postępowaniu cywilnym.

Nawiązka a śmierć pokrzywdzonego?

Dotychczas otrzymaliśmy także wiele pytań dotyczących tego jak śmierć pokrzywdzonego wpływa na nawiązkę. Otóż warto  zaznaczyć, że śmierć pokrzywdzonego najczęściej spowoduje powstanie roszczeń o zapłatę nawiązki na rzecz osób najbliższych. Z kolei w przypadku śmierci pokrzywdzonego po zasądzeniu nawiązki roszczenie o zapłatę nawiązki będzie podlegało dziedziczeniu na zasadach ogólnych.

Jak wskazywano powyżej nawiązka sądowa jest zasądzana w sprawach dotyczących wypadków komunikacyjnych, których skutkiem jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu. W przypadku ciężkiego uszczerbku na zdrowiu wysokość nawiązki często wynosi kilkadziesiąt tysięcy lub nawet kilkaset tysięcy złotych. Podobnie w przypadku nawiązek zasądzanych w wyniku wypadku, których skutkiem jest śmierć człowieka.

Nawiązka na cel społeczny

W języku potocznym niekiedy wskazuje się, że nawiązka jest zasądza na cel społeczny.

Przykładem może być obowiązek zapłaty na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym. Warto jednak pamiętać, że nawiązką sądową (nawiązką na rzecz pokrzywdzonego) nie jest obowiązek zapłaty na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Niekiedy w treści wyroku obok obowiązku zapłaty nawiązki Sąd zasądza obowiązek zapłaty nie tylko w formie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, lecz także na rzecz innych podmiotów, np. powyższego Funduszu.

Nawiązka na rzecz Skarbu Państwa występuje przykładowo w sprawach dotyczących przestępstw przeciwko środowisku.

Nawiązka na rzecz pokrzywdzonego występuje wtedy gdy osobą na rzecz której zasądzana jest nawiązka jest osoba bezpośrednio pokrzywdzona (doszło do naruszenia ciała lub rozstroju zdrowia, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu) lub osoba pośrednio pokrzywdzona (doszło do śmierci osoby bezpośrednio pokrzywdzonej.

Ile wynosi nawiązka?

Nawiązka to świadczenie pieniężne, które jest zasądzane w procesie karnym na rzecz osoby poszkodowanej. Obowiązek zapłaty nawiązki nałożony w procesie karnym może być bardzo dotkliwy dla sprawcy wypadku.

Wysokość nawiązki

Jaka kwota nawiązki może zostać zasądzona? Nawiązka jako obowiązek naprawienia szkody może wynieść od kilkuset złotych do nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych.

Czy nawiązka jest opodatkowana?

Odpowiedź na to pytanie zależy od tego w jakich okolicznościach doszło do realizacji nawiązki. Nie można więc jednoznacznie odpowiedzieć na tak postawione pytanie.

Jak zapłacić nawiązkę?

Wiele osób zastanawia się – czy osoba, która została zobowiązana do zapłaty nawiązki może domagać się zapłaty kwoty na rzecz pokrzywdzonego przez ubezpieczyciela?. Niestety obecnie nie ma takiej możliwość. Sprawca zdarzenia powinien samodzielnie dokonać zapłaty a następnie może uzyskać zwrot

Po uprawomocnieniu się wyroku sprawca zdarzenia powinien wystąpić do osoby pokrzywdzonej z wnioskiem o podanie danych do zapłaty nawiązki.
Warto pamiętać o tym, aby zachować potwierdzenie zapłaty nawiązki na rzecz osoby pokrzywdzonej. Taki dokument zostanie później wykorzystany w sprawie o zwrot nawiązki od ubezpieczyciela.

Ile czasu na zapłacenie nawiązki

Jak wskazywano powyżej przykładem wyroku, w którym doszło do zasądzenia nawiązki może być:

Na podstawie art. 67 § 3 Kodeksu karnego zasądza od oskarżonego …. na rzecz pokrzywdzonej nawiązkę w kwocie 30 000 złotych, płatną po uprawomocnieniu wyroku.

Odpowiadając na pytanie jaki jest termin zapłaty nawiązki należy więc wskazać, że sprawca zdarzenia będzie zobowiązany do zapłaty nawiązki po uprawomocnieniu się wyroku. Należy być zatem przygotowanym do tego aby zapłacić nawiązkę niezwłocznie, najlepiej bez wezwania pokrzywdzonego lub bezpośrednio po wezwaniu.

Nie można więc inaczej odpowiedzieć na pytanie ile czasu ma sprawca na zapłacenie nawiązki. Słowem nie warto czekać!

Rozłożenie nawiązki na raty

Warto pamiętać, że nawiązka może zostać rozłożona na raty. Zobacz np. to pytanie dotyczące tematu Wniosek o rozłożenie nawiązki na raty. W procesach karnych wnioski o rozłożenie obowiązku zapłaty nawiązki na raty zdarzają się jednak stosunkowo rzadko.

W procesach karnych wnioski o rozłożenie obowiązku zapłaty nawiązki na raty zdarzają się jednak stosunkowo rzadko.

Nieuiszczenie nawiązki

Brak zapłaty nawiązki będzie powodować dotkliwe odsetki od nawiązki.

Nawiązka – wykonanie

Nawiązka a komornik? Warto pamiętać, że wykonanie nawiązki odbywa się na drodze egzekucji sądowej, za pośrednikiem komornika. W przypadku gdy nawiązka została orzeczona na rzecz Skarbu Państwa, postępuje się zgodnie z przepisami o egzekucji administracyjnej.

Niezapłacona nawiązka może prowadzić do egzekucji nawiązki. W praktyce nierzadko dochodzi do sytuacji w których wierzyciel występuje o nadanie klauzuli wykonalności nawiązki. Jest to tak jakby zapowiedź tego, że nawiązka trafi do egzekucji.

Przedawnienie nawiązki

Kiedy nawiązka pozostaje do zapłaty nie warto więc zwlekać z realizacją wyroku. Przedawnienie nawiązki zasądzonej wyrokiem następuje najwcześniej po 6 latach.

Czy nawiązka podlega dziedziczeniu?

Tak, nawiązka jako dług obciążający sprawcę zdarzenia wchodzi do spadku i powinien zostać uregulowany przez spadkobierców.
Natomiast w przypadku śmierci osoby pokrzywdzonej nawiązka może zostać zasądzona na rzecz osób bliskich.

Nawiązka sądowa – przedawnienie

Czy nawiązka ulega przedawnieniu?

Nawiązka, podobnie jak inne kary regulowane przez kodeks karny, podlega przedawnieniu. Gdy od daty uprawomocnienia się wyroku upłynie 6 lat, nieopłacona nawiązka nie będzie mogła zostać wykonana. Jednakże nie warto liczyć na przedawnienie. Wystarczy bowiem, że w okresie biegu przedawnienia uprawniona osoba wystąpi do sądu lub komornika w celu wyegzekwowania nawiązki. W takim przypadku dojdzie do przerwania biegu przedawnienia a okres 6 lat przedawnienia zacznie biec od początku.

Czy możliwe jest odzyskanie nawiązki?

Wiele osób zastanawia się – czy osoba, która została zobowiązana do zapłaty nawiązki może domagać się zwrotu od ubezpieczyciela kwoty uiszczonej na rzecz pokrzywdzonego? Jaka jest różnica w pojęciach nawiązka a świadczenie pieniężne Zobacz np. to pytanie dotyczące tematu – Nawiązka i pismo z sądu w artykule „Pytania i odpowiedzi o nawiązkę”

Każdy przypadek jest inny. Jednakże z naszych doświadczeń wynika, że pieniądze udaje się odzyskać, kiedy sprawę od początku prowadzi się wedle ustalonych reguł. Zobacz np. ten wpis dotyczący tematu przykładowe sprawy o zwrot nawiązki z ubezpieczenia OC. Najważniejsze to dobrze rozpoznać sprawę oraz ocenić czy zwrot nawiązki będzie możliwy.

Zdecydowanie warto walczyć o zwrot wypłaconej osobie poszkodowanej nawiązki od ubezpieczyciela. Zgłoś się do nas!

Sprawdź czy należy Ci się zwrot nawiązki

Chcesz otrzymać bezpłatną ocenę?

Wystarczy, że użyjesz formularza poniżej.

Załącz wyrok, w którym sąd nałożył obowiązek zapłaty lub opisz sytuację swoimi słowami. Możesz załączyć także decyzję zakładu ubezpieczeń (jeżeli posiadasz decyzję ubezpieczyciela).

Gwarantujemy, że błyskawicznie i bez kosztowo uzyskasz odpowiedź!

Artykuł Co to jest nawiązka? pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Sprawa dotyczyła wypadku objętego ochroną ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Ubezpieczone został zobowiązany do zapłaty 40.000 złotych nawiązki przez sąd karny. Zapłacił nawiązkę a następnie zażądał zwrotu świadczenia zapłaconego na rzecz poszkodowanego od ubezpieczyciela. Ubezpieczyciel odmówił wypłaty nawiązki powołując się na brak podstawy prawnej.

Ubezpieczyciele bardzo często odmawiają zwrotu nawiązki powołując się na wyrządzenie szkody w wyniku rażącego niedbalstwa lub wyrządzenie szkody umyślnie.

Warto zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczaniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.) umowa ubezpieczenia obowiązkowego OC posiadaczy pojazdów oraz rolników obejmuje również szkody wyrządzone umyślnie lub w wyniku rażącego niedbalstwa ubezpieczającego lub osób, za które ponosi on odpowiedzialność. Oznacza to, że rozwiązanie z założenia wyjątkowe w stosunku do art. 827 Kodeksu cywilnego staje się bezwzględnie wiążącą regułą w odniesieniu do wskazanych w ustawie ubezpieczeń obowiązkowych. W pierwotnej wersji wymienionego przepisu zasada objęcia ubezpieczeniem szkód wyrządzonych umyślnie była odniesiona do wszystkich ubezpieczeń obowiązkowych OC. Ograniczenie zakresu jej stosowania nastąpiło wraz z wejściem w życie ustawy z 3.12.2004 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr 281, poz. 2778). Jednocześnie tą samą ustawą wprowadzono art. 11 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym także inne niż wymienione w przedmiotowej ustawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC obejmują szkody wyrządzone w wyniku rażącego niedbalstwa ubezpieczonego lub osób, za które ponosi on odpowiedzialność.

Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności zawodowych ustanowiono ustawą z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. 1997 Nr 28, poz. 152 ze zm.). Obecnie obejmuje ono wszystkich lekarzy i lekarzy dentystów wykonujących zawód na terytorium Polski. Obowiązek posiadania ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewiduje ponadto art. 18 oraz art. 25 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. 2011 Nr 112 poz. 654). Zastosowanie ma również Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie Obowiązkowego Ubezpieczenia Odpowiedzialności Cywilnej Podmiotu Wykonującego Działalność Leczniczą, które wskazuje, iż obowiązkowym ubezpieczeniem OC jest objęta odpowiedzialność cywilna podmiotu wykonującego działalność leczniczą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej za szkody wyrządzone działaniem lub zaniechaniem ubezpieczonego, które miało miejsce w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej. Tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowanie regulacja z art. 827 Kodeksu cywilnego, bowiem zgodnie z art. 11 ust. 2 tej ustawy o ubezpieczaniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych także inne niż wymienione w przedmiotowej ustawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC a więc także przedmiotowej umowy ubezpieczenia odpowiedzialności związanej z udzielaniem świadczeń zdrowotnych obejmują szkody wyrządzone w wyniku rażącego niedbalstwa ubezpieczonego lub osób, za które ponosi on odpowiedzialność.

W praktyce przyjmuje się, iż funkcja kompensacyjna środka karnego w postaci nawiązki czy obowiązku naprawienia szkody ma przewagę nad jego penalnym i resocjalizacyjnym charakterem. Zdaniem sądów środki karne zasądzane od sprawców w postępowaniach karnych w istocie zmierzają do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Ich zasadniczym celem jest stworzenie pokrzywdzonemu możliwości rekompensaty szkody lub naprawienia krzywdy bez konieczności uruchamiania alternatywnego procesu adhezyjnego lub odrębnego powództwa cywilnego. Tym samym zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do zwrotu nawiązki zapłaconej przez sprawcę wypadku ubezpieczeniowego na podstawie wyroku sądu karnego. Więcej o tym możesz przeczytać w artykule: Zwrot nawiązki od ubezpieczyciela (z OC).

Sprawdź czy należy Ci się zwrot zapłaconego odszkodowania od ubezpieczyciela

Chcesz otrzymać bezpłatną ocenę?

Wystarczy, że użyjesz formularza poniżej.

Załącz wyrok, w którym sąd nałożył obowiązek zapłaty lub opisz sytuację swoimi słowami. Możesz załączyć także decyzję zakładu ubezpieczeń (jeżeli posiadasz decyzję ubezpieczyciela).

Gwarantujemy, że błyskawicznie i bezkosztowo uzyskasz odpowiedź!

Artykuł Odmowa zwrotu odszkodowania zapłaconego przez sprawcę pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Nawiązka – wniosek o zwrot kosztów

Niemal trzy lata temu pisałem o zwrocie nawiązki z ubezpieczenia OC w Gazecie Ubezpieczeniowej.

Zwrot zapłaconej przez sprawcę wypadku nawiązki budzi nadal duże zainteresowanie. Najczęściej otrzymuję pytania:

„Czy mógłbym prosić o pomoc z napisaniem wniosku do ubezpieczyciela OC pojazdu o zwrot kosztów poniesionych przez sprawcę zdarzenia na zapłatę orzeczonej nawiązki na rzecz osoby poszkodowanej? Czytałem, że należy napisać pismo. Po przejrzeniu dziesiątek stron widzę, że kończy się to w sądach, ubezpieczyciel się odwołuje i sprawy kończą się dopiero w sądach odwoławczych. Proszę o podpowiedź co powinienem zrobić.”

Jak napisać wniosek o zwrot orzeczonej nawiązki?

Możliwość zwrotu nawiązki z tytułu ubezpieczenia OC zależy od okoliczności sprawy. Wiele osób ma wątpliwości odnośnie możliwości uzyskania zwrotu nawiązki. Wątpliwości te pojawiły się po wydaniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2011 r. w której dopuszczono możliwość żądania zwrotu od ubezpieczyciela świadczenia uiszczonego przez sprawcę z tytułu nałożonego na niego środka karnego – obowiązku naprawienia szkody. W treści tej uchwały wskazano, iż charakter prawny środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody nie jest jednolicie postrzegany w doktrynie. Ubezpieczyciele często odmawiają zwrotu nawiązki osobom, które działają bez pełnomocnika licząc na to, że wobec rezygnacji osób ubezpieczonych sprawa nie trafi do sądu. Najlepiej więc od razu zlecić pomoc specjaliście, który w razie odmowy będzie w stanie uzyskać zwrot na drodze postępowania sądowego.

Sprawdź czy należy Ci się zwrot nawiązki z OC

Chcesz otrzymać bezpłatną ocenę?

Wystarczy, że użyjesz formularza poniżej.

Załącz wyrok sądu, w którym sąd nałożył obowiązek zapłaty nawiązki lub opisz sytuację swoimi słowami.

Gwarantujemy, że błyskawicznie i bezkosztowo uzyskasz odpowiedź!

Masz pytania? Zadzwoń!

Jak jest w praktyce?

Zamiast samodzielnie sporządzać wniosek o zwrot orzeczonej nawiązki zalecam powierzyć prowadzenie sprawy profesjonaliście.

Pamiętajmy, że każdy przypadek jest inny. Z praktyki wynika, że pieniądze udaje się odzyskać, kiedy sprawę od początku prowadzi się wedle ustalonych reguł. Najważniejsze to dobrze rozpoznać sprawę oraz ocenić czy zwrot nawiązki będzie możliwy.

Decyzja sądu – nie zawsze na rzecz poszkodowanego

Można wskazać natomiast na przypadki, w których osoby ubezpieczone działając samodzielnie nie uzyskały zwrotu nawiązki oraz poniosły znaczne koszty. Można zaobserwować to na przykład na podstawie wyroku z dnia 19 lutego 2016 r., w którym Sąd Okręgowy w Słupsku, IV Wydział Cywilny Odwoławczy, sygn. akt IV Ca 51/16 zmienił wyrok sądu pierwszej instancji i oddalił roszczenie sprawcy wypadku, który działał bez pełnomocnika. Sąd odwoławczy podkreślił, że do nawiązki nie stosuje się (lub nie stosuje się wyłącznie) takich samych zasad, jak do ustalenia odszkodowania w procesie cywilnym. W tej sprawie sąd w Słupsku przyjął, że w procesie konieczne było wykazanie specyficznych dla tego prawa przesłanek, czego nie zrobił podmiot ubezpieczony działający samodzielnie.

Wniosek o zwrot orzeczonej nawiązki

Jeżeli ubezpieczony zdecyduje się samodzielnie napisać wniosek o zwrot orzeczonej nawiązki to powinien zgłosić swoje roszczenie, czyli wezwać do wypłaty świadczenia. Kieruje się je do zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej polisy ubezpieczeniowej. W treści należy powołać podstawy prawne oraz określić kwotę świadczenia.

W ten sposób dojdzie do wszczęcia postępowania likwidacyjnego. Można w nim spodziewać się:

• powiadomienia o przyjęciu zgłoszenia;
• wypłaty lub odmowy zwrotu nawiązki przez ubezpieczyciela;
• propozycji ugodowego zakończenia sporu.

Uzyskanie satysfakcjonującego wyniku na tym etapie jest jednak często niemożliwe.

Zwrot kosztów – odmowa ubezpieczyciela

Ubezpieczyciele bardzo często odmawiają wypłaty nawiązki, szczególnie gdy ubezpieczeni nie są reprezentowani przez specjalistę. Jest to ich standardowa postawa nie tylko w tych, ale również innych sprawach o odszkodowanie, o czym pisałem już dawno na gruncie „Gazety Wyborczej” (Odmowa wypłaty odszkodowania – 5 powodów “Gazeta Wyborcza”).

Najczęstsze przyczyny wskazywane przez ubezpieczycieli w decyzjach odmownych to:

• brak podstawy prawnej do zwrotu świadczenia na rzecz ubezpieczonego;
• popełnienie czynu zabronionego z winy umyślnej;
• rażące niedbalstwo podmiotu ubezpieczonego.

Bardzo często zdarza się ubezpieczycielom zaniżać należne ubezpieczonym kwoty lub nawet odmówić wypłaty jakichkolwiek pieniędzy. Dzieje się tak gdyż zakłady ubezpieczeń sądzą, że ich postępowanie spowoduje zaniechanie wali o swoje prawa.

Dlatego już na wstępie warto powierzyć sprawę profesjonaliście, który będzie w stanie uzyskać zwrot nawiązki zapłaconej przez sprawcę wypadku także na drodze sądowej. Z pewnością zwiększy to szybkość sprawy, a także wpłynie pozytywnie na ostateczny rozrachunek finansowy.

Dowiedz się więcej w artykule co to jest nawiązka?
Chcesz odzyskać kwotę zasądzonej nawiązki? Sprawdź naszą ofertę na zwrot nawiązki od ubezpieczyciela.

Użyj powyższego formularza i opisz sprawę lub prześlij wyrok sądu albo decyzję odmowną ubezpieczyciela. Bezkosztowo sprawdzimy czy możliwe będzie uzyskanie zwrotu nawiązki. W razie takiej konieczności uzyskamy zwrot nawiązki także na drodze sądowej.

Artykuł Wniosek o zwrot kosztów poniesionych przez sprawcę zdarzenia na zapłatę orzeczonej nawiązki pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Ubezpieczenie OC samochodu należy do kategorii ubezpieczeń gospodarczych i obowiązkowych. Przewidziany przez prawo obowiązek zawarcia umowy odpowiedzialności cywilnej jest podyktowane częstotliwością wypadków związanych z ruchem samochodu.

Kogo chroni ubezpieczenie OC samochodu?

Ubezpieczenie chroni posiadaczy pojazdów mechanicznych od odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną osobom trzecim związaną z ruchem tego samochodu. Pojęcie ruchu samochodu powinno się rozmieć szeroko, przyjmując ochronę ubezpieczeniową (odpowiedzialność) również gdy:

1. szkoda z OC nastąpiła przy wsiadaniu do samochodu mechanicznego i wysiadaniu z niego;
2. szkoda z OC nastąpiła bezpośrednio przy załadowaniu i rozładowaniu pojazdu mechanicznego;
3. szkoda z OC nastąpiła podczas zatrzymania, postoju lub garażowania.

Od czego chroni ubezpieczenie OC samochodu?

Odszkodowanie z ubezpieczenia OC samochodu wypłaca się w granicach tzw. odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Zasadą jest odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, polegającą na przyjęciu, że posiadacz samochodu powinien naprawić powstałą szkodę, która powstała w związku z ruchem samochodu o ile w konkretnej sprawie nie wystąpi:

1. siła wyższa;
2. wyłączna wina osoby poszkodowanej;
3. wyłączna wina osoby trzeciej, za którą posiadacz samochodu nie ponosi odpowiedzialności.

Zasada ryzyka nie ma zastosowania jednak do kierowców w sytuacji zderzenia dwóch pojazdów, a także do pasażerów samochodu w przypadku tzw. przewozu z grzeczności. W praktyce te sytuację występują bardzo rzadko. Nie chodzi bowiem jedynie o konieczność zapłaty za przejazd, ale jakikolwiek interes po stronie kierowcy (np. kierowca pojazdu jedzie do własnego biura a przy okazji zabiera osobę, z którą się umówił).

Będzie to najczęściej bezpłatny przewóz osób, wykonywany w ich interesie. W tych dwóch przypadkach osoba żądająca naprawienia szkody powinna udowodnić zawinione działanie posiadacza pojazdu mechanicznego, gdyż wyjątkowo odpowiedzialność została ukształtowana na zasadzie winy.

Kto musi wykupić umowę ubezpieczenie OC samochodu?

Ubezpieczenie OC samochodu powinien wykupić każdy posiadacz zarejestrowanego samochodu, ciągnika rolniczego, motoroweru i przyczepy (z wyłączeniem pojazdu, w odniesieniu do którego państwem umiejscowienia ryzyka jest państwo Unii Europejskiej, w którym pojazd ma być zarejestrowany).

W odniesieniu do pojazdów zarejestrowanych za granicą obowiązek ten trwa przez cały okres pozostawania tych pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązek ubezpieczenia uważa się za spełniony, jeżeli umowa ubezpieczenia została zawarta, a czas trwania i zakres tej ochrony odpowiadają przepisom ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Artykuł Ubezpieczenie OC samochodu – odszkodowanie pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego uznaje za nieważne orzeczenia wydane przez polskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub przez organy pozasądowe w okresie od rozpoczęcia ich działalności na ziemiach polskich, tj. począwszy od  dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1989 r., jeżeli czyn zarzucony lub przypisany był związany z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego albo orzeczenie wydano z powodu takiej działalności. Nieważne są także orzeczenia wydane za opór przeciwko kolektywizacji wsi oraz obowiązkowym dostawom

Powyższa ustawa przewiduje obowiązek wypłaty odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłych z wykonaniem orzeczenia albo decyzji.

Odszkodowanie za represje

Zgodnie z prawem świadczenia pieniężne przysługują nie tylko osobom, które zostały osadzone. Na przykład – świadczenia wypłacane są także tym, które zostały skierowane do odbycia służby wojskowej.

Świadczenia pieniężne przysługują również osobom, mieszkającym obecnie bądź w chwili śmierci w Polsce, represjonowanym przez radzieckie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organy pozasądowe, działające na obecnym terytorium Polski w okresie od dnia 1 lipca 1944 r. do dnia 31 grudnia 1956 r. oraz na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim, w okresie od dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1956 r., za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego lub z powodu takiej działalności.

Jakie odszkodowanie za internowanie?

Uprawniony może otrzymać zarówno odszkodowanie (wyliczane jako sumę utraconych zarobków za okres przebywania w obozie czy więzieniu), jak i mniej wymierne zadośćuczynienie za poniesioną krzywdę. Naprawienie krzywdy następuje poprzez wypłatę pieniędzy.

Rozpatrując sprawy o zadośćuczynienie sąd bierze pod uwagę charakter i czas trwania cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych, ich intensywność, nieodwracalność negatywnych skutków zdrowotnych, np. powstałe kalectwo czy konieczność korzystania z opieki osób trzecich.

Odszkodowanie dla krewnych osoby internowanej

Prawo przewiduje, iż w razie śmierci osoby uprawnionej prawo do odszkodowania przechodzi na małżonka, dzieci i rodziców.

Powyższe osoby będą mogły więc wystąpić z ewentualnymi roszczeniami o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę także pomimo upływu czasu od śmierci ich represjonowanych bliskich.

Ustawa przewiduje ponadto przyznanie kosztów symbolicznego upamiętnienia osoby niesłusznie represjonowanej, jeżeli jej śmierć była skutkiem wykonania orzeczenia uznanego za nieważne

Jaka kwota odszkodowania za internowanie

W procesie o odszkodowanie należałoby rozważyć wiele okoliczności sprawy. W ostatnim czasie poruszaliśmy ten temat na blogu a także na portalu WP.PL

Przykładowo w jednej z ostatnich głośnych spraw Jan Rokita otrzymał 120 tys. zł zadośćuczynienia za krzywdę i straty moralne, które poniósł w wyniku kilkumiesięcznego pobytu w ośrodku dla internowanych w Załężu. Więcej w artykule: Komentarz Jacka Miłaszewskiego dla WP

W innym procesie Skarb Państwa został zobowiązany przez Sąd Okręgowy w Słupsku do wypłaty 78 tys. złotych działaczowi Solidarności za pozbawienie go pracy i internowanie w stanie wojennym.

Wbrew doniesieniom medialnym represje trwały znacznie dłużej niż przez okres dwóch tygodni (taka informacja została podana np. przez portal Fakt.pl).

Szykany wobec powoda trwały, mimo że stan wojenny dawno się skończył. Tylko po wprowadzeniu stanu wojennego działacz Solidarności był internowany przez 2 tygodnie. Natomiast po zwolnieniu go z ośrodka powód miał długotrwałe problemy ze znalezieniem pracy.

Artykuł Odszkodowanie za internowanie pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Mowa tutaj o wyroku ETPC z 28 listopada 2017 r. w sprawie MAC TV przeciwko Słowacji, skarga nr 13466/12

Krytyka polityki Lecha Kaczyńskiego

W sprawie prezenter słowackiej stacji telewizyjnej JOJ PLUS dwa dni po katastrofie w Smoleńsku w dosadnych słowach dał wyraz temu, co sądzi o Lechu Kaczyńskim i jego prezydenturze wskazując, że zmarły tragicznie polityk uosabiał skrajny polski konserwatyzm i rusofobię oraz był symbolem.

Dziennikarz stwierdził, że prezydenta opłakują nawet Żydzi, homoseksualiści, liberałowie, feministki i lewicowi intelektualiści. Burzę wywołała konkluzja wypowiedzi dziennikarza: „Jest mi przykro, ale nie współczuję Polakom. Zazdroszczę im”.

Kara dla dziennikarza za nadużycie wolności słowa

Po emisji programu postępowanie wszczęła rada nadzorująca nadawców radiowych i telewizyjnych, która ostatecznie stwierdziła, że treść i sposób prezentacji opinii przez dziennikarza naruszały godność zmarłego tragicznie prezydenta Polski. Jednocześnie rada nadzorująca podkreśliła, że nie usprawiedliwia przyjęcia śmierci ważnego polityka z nieskrywaną satysfakcją to, że kontrowersyjna wypowiedź była podszyta sarkazmem i ironią, W efekcie dziennikarz został ukarany grzywną w wysokości 5 tys. euro.

Dziennikarz odwołał się od tego rozstrzygnięcia do Trybunału Konstytucyjnego, który jednak utrzymał orzeczenie rady nadzorującej.

Skarga dziennikarza do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

Kolejnym krokiem była skarga do trybunału w Strasburgu, w której prezenter zarzucił słowackim władzom, że ukarały go arbitralnie za to, że wypowiedział krytyczną opinię polityczną o rzekomym skrajnym konserwatyzmie Kaczyńskiego, a tym samym naruszyły jego swobodę wypowiedzi (art. 10 Europejska konwencji Praw Człowieka). Dziennikarz zwrócił uwagę, że organ nadzoru zinterpretował jego komentarz jako afirmujący śmierć polskiego prezydenta. Skarżący przekonywał, że w swojej wypowiedzi przychylnie ocenił zakończenie epoki „skrajnego, nietolerancyjnego i agresywnego konserwatyzmu”, który prezentował Kaczyński. I właśnie tego zazdrościł Polakom.

Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził, że ukaranie dziennikarza nie było konieczne. Sędziowie przypomnieli, że granice dopuszczalnej krytyki są zakreślone szerzej, gdy jej obiektem jest polityk, a nie osoba prywatna. W sprawie podstawą do ukarania dziennikarza był głównie fragment komentarza, w którym prezenter wyraził zazdrość wobec Polaków. Zdania te odczytano więc w oderwaniu od całej wypowiedzi i kontekstu wydarzeń. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślono, że w rzeczywistości opinia prezentera nie była osobistym atakiem na zmarłego prezydenta, a dziennikarz wyraźnie stwierdził, że śmierć polityka była „ludzką tragedią”. Tym samym pomimo, że w komentarzu użyto mocnych słów, to mieścił się on w dopuszczalnych granicach publicystycznej stylistyki i wolności słowa.

Komentarz

Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka potwierdza dotychczasową praktykę sądów. Wypowiedzi ocenne (opinie, poglądy) nie podlegają wartościowaniu w kategoriach prawdy i fałszu. Stąd w takim przypadku dla oceny naruszenia dóbr osobistych osoby poszkodowanej nie jest stosowane kryterium prawdziwości.

Nie oznacza to, że wypowiedzi takie wymykają się spod kontroli. Aby ustalić, czy doszło do naruszenia czci danej osoby należy zbadać przede wszystkim motyw wypowiedzi. Istotne jest czy osoba wypowiadająca się podnosi zarzuty działając w obronie uzasadnionego interesu czy też przeważającym motywem jej działania jest poniżenie osoby, której dotyczy wypowiedź w opinii innych.

Krytyka polityka nie będzie więc przekroczeniem wolności słowa dziennikarza, jeśli jest merytoryczna i uzasadniona.

Czytaj podobne artykuły:

• Naruszenie dóbr osobistych w publikacji
• Tytuł i forma obraźliwe treści
• Naruszenie nawet gdy mówi się między wierszami
• Kto ponosi odpowiedzialność za wywiad?
• Naruszenie dóbr osobistych w filmie
• Zerwanie umowy kara
• Naruszenie praw przez karykaturę satyrę i parodię
• Nazwisko jako marka produktu a naruszenie dóbr osobistych
• Dobra osobiste – 5 przykładów znanych osób poszkodowanych
• Ochrona wizerunku osoby znanej
• Naruszenie dóbr osobistych Liroya
• Naruszenie dóbr osobistych członka zarządu
• Naruszenie PR spółki – jak orzekają sądy?
• Wizerunek spółki – jak orzekają sądy odwoławcze?
• Działanie na szkodę spółki – zarzut stawiany członkom zarządu
• Dobre imię przedsiębiorcy jest bezcenne
• Artur Domosławski ma przeprosić wdowę po Ryszardzie Kapuścińskim
• Jakie odszkodowanie za naruszanie dóbr osobistych
• Naruszenie dóbr osobistych skarga kasacyjna uwzględniona
• Naruszenie dóbr osobistych w telewizji

Artykuł Krytyka polityka a wolność słowa dziennikarza pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Zamiana dzieci w szpitalu

W październiku 1956 r. dwie kobiety zgłosiły się na porodówkę. W tym czasie w izbie znajdowało się 9 kobiet na jednej dużej sali. W niedługich odstępach czasu dwie kobiety urodziły chłopczyków.

Po porodzie obie kobiety przebywały na porodówce w tym samym czasie. Dzieci były przynoszone do kobiet jedynie na czas karmienia. Kobiety, które w tym czasie urodziły, nie zajmowały się zabiegami pielęgnacyjnymi noworodków. Zabiegami zajmował się personel porodówki, którego obowiązkiem było zapewnienie właściwej opieki.

Lata później okazało się, że w wyniku roztargnienia personelu na porodówce nastąpiła zamiana dzieci w szpitalu.

Chłopcy trafił do nie swoich rodziców i byli przez nich wychowywani. Obie rodziny mieszkały w sąsiadujących ze sobą w odległości dwóch kilometrów miejscowościach.

Zamiana dzieci w szpitalu – podejrzenia

W trakcie dorastania chłopców znajomi oraz dalsza rodzina przypadkowo dostrzegali uderzające podobieństwo chłopców do rodzeństwa z biologicznych rodzin. W czasie kiedy chłopcy byli w wieku około 15 – 16 lat matka jednego z chłopców sama zauważyła podobieństwo chłopca wychowywanego przez drugą rodzinę do swojego drugiego syna i podzieliła się swoimi wątpliwościami, co do prawdopodobieństwa zamiany dzieci z drugą rodziną.

Początkowo członkowie rodziny wyrażali wątpliwości, co do możliwości zajścia takiego zdarzenia, ale później zgodził się z podejrzeniami.

O podejrzeniach dowiedzieli się także dzieci urodzone w 1956 r., które w tym czasie miały już około 15 – 16 lat. Po uzyskaniu informacji o zamianie dzieci w szpitalu obie rodziny usiłowały znaleźć wyjście z tej trudnej dla wszystkich sytuacji. Jednakże pomiędzy rodzicami zachodziła różnica stanowisk co do możliwości jej rozwiązania. Jedni małżonkowie uznali, że zachodzi konieczność ponownej zamiany chłopców – tak by trafili do swoich biologicznych rodziców, natomiast druga rodzina uważała, że bardziej istotny jest związek powstały w trakcie wychowywania dzieci. Stało się to źródłem licznych cierpień psychicznych dla chłopców oraz ich rodzin.

Zamiana dzieci w szpitalu – krzywda członków rodziny

Powyższa sytuacja była dla obu rodzin źródłem wielu cierpień, stresu i żalu, do których przyczynił się ponadto fakt, iż zamieszkiwali w niewielkich miejscowościach, gdzie narażeni byli na komentarze i to często złośliwe ze strony lokalnej społeczności. Jedna z rodzin przeszła kryzys – rodzice oraz siostra obwiniali jednego z członków rodziny o spowodowanie rodzinnego konfliktu, co przyczyniło się nawet do podjęcia nieudanej próby samobójczej.

Jeden z członków rodziny popadł w uzależnienie od alkoholu, prowokował awantury domowe. Zamiana dzieci w szpitalu spowodowało to, że jeden z członków  rodziny wyprowadził się z domu do dziadków ze strony ojca. Od momentu wyprowadzenia się z domu, w którym został wychowany przez małżonków tj. przez okres 38 lat, nie miał z nimi kontaktu.

Zamiana dzieci w szpitalu – potwierdzenie

Poszkodowani (matka jednego z chłopców, chłopiec oraz jeden z braci) zdecydowali się na wystąpienie o odszkodowanie od Skarbu Państwa dopiero po emisji programu telewizyjnego nagranego w oparciu o zbliżoną historię, w której doszło do zamiany dzieci w szpitalu sióstr bliźniaczek. W 2009 r. jeden z członków rodziny podjął decyzję o przeprowadzeniu w 2009 roku badań DNA. Wyniki powyższych badań pozwoliły na stwierdzenie, że niewątpliwie doszło do zamiany dzieci w szpitalu.

Więcej o szczegółach sprawy możesz dowiedzieć się np. tutaj:

http://www.polsatnews.pl/wiadomosc/2017-08-17/dostali-ponad-05-mln-zl-za-zamiane-dzieci-w-szpitalu-musza-zwrocic-pieniadze-panstwu/

Zamiana dzieci w szpitalu – walka o odszkodowanie

Pierwszy wyrok Sądu zapadł w maju 2011 roku Sąd Okręgowy w Katowicach. Wyrok był niekorzystny, a podstawą oddalenia powództwa było uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji przedawnienia roszczenia. Jako datę początkową początku biegu przedawnienia przyjął Sąd datę powzięcia wiadomości o zamianie dzieci, a nie datę poznania wyników DNA, co miało miejsce dopiero w 2009 roku.

W wyniku apelacji powodów powyższy wyrok został uchylony przez Sąd Apelacyjny Katowicach w dniu 20 października 2011 roku.

Sąd Apelacyjny wskazał, że przyczyną naruszenia dóbr osobistych, było odkrycie z dużą dozą prawdopodobieństwa faktu zamiany niemowląt.

Sąd Apelacyjny wskazał, że powoływanie się przez stronę pozwaną na podstawę odpowiedzialności, która przewidywała przedawnienie dla roszczeń sprzed jej wejścia w życie, w momencie kiedy chłopcy liczyli rok i kiedy nikt nie miał pojęcia o dokonanej zamianie, a żadne dobra nie ulegały szwankowi, jest niezasadne i stanowi próbę całkowitego uchylenia się i uniknięcia odpowiedzialności za tragiczną omyłkę funkcjonariusza publicznego.

Zamiana dzieci w szpitalu – należne odszkodowanie od Skarbu Państwa

Po zwróceniu sprawy do Sądu I instancji Sąd Okręgowy w Katowicach zasądził od Skarbu Państwa na rzecz matki jednego z chłopców kwotę 450 tys. zł z odsetkami, kwotę 450 tys. zł z odsetkami na rzecz chłopca oraz kwotę) kwotę 100 tys. zł z odsetkami na rzecz jednego z braci.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez Skarb Państwa. W wyniku apelacji Sąd Apelacyjny zdecydował się zmniejszyć kwoty przyznane na rzecz matki jednego z chłopców do 200 tys. zł a także kwoty zasądzonej na rzecz jednego z braci do 50 tys. zł. Sąd uznał, że wyrok co do zasady odpowiada prawu i nie kwestionował ogromnej krzywdy chłopca, który został zamieniony w szpitalu, a także jego rodziny. Nie kwestionowana była też ocena prawna, a wiec zastosowanie obowiązujących aktualnie przepisów o ochronie dóbr osobistych.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez Skarb Państwa do Sądu Najwyższego, który uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego oraz poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowego, którym zasądzono świadczenie na rzecz osób poszkodowanych.

Zamiana dzieci w szpitalu – Wyrok Sądu Najwyższego

Sąd Najwyższy uznał za błędne zapatrywanie, że naruszenie dóbr osobistych powodów nie miało charakteru jednorazowego (nastąpiło w 1956 r.) lecz przybrało postać trwałą, odczuwaną do dnia dzisiejszego.

W związku z tym w ocenie Sądu Najwyższego w sprawie nie powinny mieć zastosowanie aktualnie obowiązujące przepisy Kodeksu cywilnego, a przepisy obowiązujące w chwili, gdy nastąpiła zamiana dzieci w szpitalu w 1956 r. (tj. przepisy art. 11 ustawy Przepisy ogólne prawa cywilnego, art. 157 § 3 i art. 165 Kodeksu Zobowiązań). Przepisy te nie przewidywały jednak możliwości przyznania zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę moralną doznaną w wyniku naruszenie dóbr osobistych w postaci prawa do życia w rodzinie i poszanowania życia rodzinnego.

W związku z uchyleniem wyroków korzystnych dla poszkodowanych przez Sąd Najwyższy Skarb Państwa domaga się zwrotu wypłaconego świadczenia.

Komentarz

W mojej ocenie Skarb Państwa bezpodstawnie żąda zwrotu świadczenia wypłaconego poszkodowanym.

Warto przypomnieć, że zgodnie z art. 411 Kodeksu cywilnego nie można żądać zwrotu świadczenia jeżeli spełnienie świadczenia czyni zadość zasadom współżycia społecznego.

Rozpoznające sprawy sądy dochodziły do wniosku, że przyznanie zadośćuczynienia dla poszkodowanych w opisanej sytuacji będzie zgodne z zasadami współżycia społecznego. Temu służyło między innymi uznanie przez sądy zarzutu przedawnienia podnoszonego przez Skarb Państwa za nadużycie prawa.

Zwróćmy uwagę, choćby na wywód Sądu Apelacyjnego zawarty w wyroku z dnia 20 października 2011 roku – „Zgłoszenie zarzutu przedawnienia, a zatem skorzystanie z prawa uchylenia się od odpowiedzialności wskutek upływu czasu podlega ocenie pod kątem zgodności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa lub zasadami współżycia społecznego (art. 5 Kodeksu cywilnego). W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut ów w rozpatrywanej sprawie zasługiwał na uwzględnienie. By wytoczyć stosowne powództwo powodowie zmuszeni byli do poddania się badaniom, bowiem (co zostało już podniesione wyżej) poszkodowany dochodzący w sposób odpowiedzialny odszkodowania nie może poprzestać na jakimkolwiek żądaniu bez uprzedniego rozeznania podstawy faktycznej. Właśnie kolizję wartości przejawiającej się w pewności stosunków prawnych, chronionej instytucją przedawnienia, oraz wartości, jak stanowi prawo pokrzywdzonego do uzyskania ochrony prawnej naruszonego dobra, można w wyjątkowych wypadkach rozwiązać przy pomocy klauzuli zawartej w art. 5 Kodeksu cywilnego” (tj. właśnie przy uwzględnieniu zasad współżycia społecznego).

Nawet więc pomimo tego, że Sąd Najwyższy uchylił wyrok przyznający świadczenia na rzecz osób poszkodowanych żądanie zwrotu przez Skarb Państwa jest całkowicie niezasadne. Sprzeciwiają się temu bowiem zasady współżycia społecznego, co w konsekwencji powoduje, że Skarb Państwa nie może żądać zwrotu świadczenia.

Należy także wskazać, że sądy rozpoznające sprawę (Sąd Okręgowy, Sąd Apelacyjny) były związane tym, że krzywda osób poszkodowanych powinna zostać oceniona na podstawie aktualnych przepisów (art. 448 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 23 i 24 § 1 Kodeksu cywilnego).

Przesądziła o tym wypowiedź Sądu Apelacyjnego w Katowicach w wyroku z dnia 20 października 2011 roku a zatem z mocy art. 386 § 6 Kodeksu postępowania cywilnego sądy rozstrzygające niniejszą sprawę były tym poglądem związane.

Przypomnijmy także, że wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 października 2011 r. nie został zaskarżony do Sądu Najwyższego.

Związanie sądu zgodnie z art. 386 § 6 oznacza m.in. zakaz formułowania ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w uzasadnieniu orzeczenia sądu II instancji (tak np. postanowienie SN z 8.5.2007 r., II UZP 1/07, OSNP Nr 3–4/2008, poz. 48; wyrok SN z 13.12.1999 r., I CKN 175/99, niepubl.), a nawet zakaz podejmowania w jakikolwiek sposób próby podważania czy kontestowania wiążącej go oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Ma to służyć głównie pewności prawa.

Skoro w przypadku uprawomocnienia się wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 października 2011 r. sądy rozpoznające sprawę były związane dokonaną wcześniej oceną prawną to za nieprawidłową należy więc uznać dokonanie zmiany także przez Sąd Najwyższy.

Takie podejście narusza zasadę pewności prawa. I ten argument powinien zostać uwzględniony w niniejszej sprawie.

Czytaj powiązane artykuły:

• Prawo do prywatności
• Prawo do godności osobistej
• Naruszenie praw grupy osób
• Prawo do renomy podmiotów innych niż ludzie
• Odszkodowanie za nieudane wesele
• Hałas na boisku odszkodowanie 50 000 złotych zasądzone
• Zerwanie umowy kara
• Jakie odszkodowanie za naruszanie dóbr osobistych
• Naruszenie dóbr osobistych skarga kasacyjna uwzględniona
• Naruszenie praw osób bliskich
• Godność i cześć!
• Prawo do czci
• Prawo do szacunku osoby zmarłej
• Naruszenie dóbr osobistych mieszkańców
• Kinga Jasiewicz – brak naruszenia dóbr osobistych?
• Proces maturzystki zakończony
• Artur Domosławski ma przeprosić wdowę po Ryszardzie Kapuścińskim
• Nazwisko jako marka produktu a naruszenie dóbr osobistych
• Dobra osobiste – 5 przykładów znanych osób poszkodowanych
• Ochrona wizerunku osoby znanej
• Naruszenie dóbr osobistych Liroya

Artykuł Zamiana dzieci w szpitalu odszkodowanie pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Zdarza się, że autorzy starają się wytworzyć nieprawdziwy obraz osoby, która jest bohaterem ich utworu. Niekiedy stwierdzenie czy doszło do naruszenia dóbr osobistych jest bardzo utrudnione. Na przykład w głośnej sprawie Weroniki Rosati przeciwko Andrzejowi Żuławskiemu oraz wydawcy książki „Nocnik”.

W wydanej książce Andrzej Żuławski wykreował postać Esterki, której przypisał negatywne cechy. Argumenty o fikcji literackiej nie przekonywały jednak aby chronić dobro osobiste autora w postaci prawa do twórczości. Więcej o tym pisałem w artykule Wielkie przeprosiny dla Weroniki Rosati

Prawdziwa lub fikcyjna postać

Jeżeli bowiem autor nadaje bohaterowi (nawet fikcyjnemu) swojej publikacji cechy pozwalające zidentyfikować konkretną osobę, a tym samym przypisać jej cechy fałszywe lub obraźliwe to narusza dobra osobiste tej osoby.

Do naruszenie dóbr osobistych mogło dojść także po śmierci bohatera artykułu. W takim przypadku działanie autora tekstu należy ocenić jako naruszenie dóbr osobistych członków jego rodziny.

Prawo cytatu

W przypadku naruszenia dóbr osobistych nie wystarczy, aby autor artykuł powołał się na prawo cytatu.

Jeżeli historyk czy pisarz powołają się na cudze słowa lub opinie to muszą wykazać, że twierdzenia są prawdziwe. W procesie to na autorach tekstu będzie spoczywał ciężar wykazania, że zostały one wypowiedziane np. przez bohatera biografii artykułu.

W głośnej sprawie dotyczącej ochrony dóbr osobistych w związku z publikacją o Władysławie Szpilmanie  sąd uznał, że osoby, które dopuściły się naruszenia dóbr osobistych mają przeprosić za naruszenie pamięci po osobie zmarłej. Pisałem o tym w artykule Prawo do szacunku osoby zmarłej

W swej książce z 2010 roku autorka opisała losy piosenkarki Wiery Gran, która w czasie II wojny światowej występowała w warszawskim getcie w kawiarni „Sztuka”

W sprawie zwrócono uwagę, że samo powołanie się przez autorkę na cytaty Wiery Gran nie wyłącza ich odpowiedzialności. Autorzy powinni bowiem działać rzetelnie, to znaczy zbadać czy przywoływane informacje są prawdziwe.

Naruszenie dóbr osobistych przez publikację

Analizując naruszenie dóbr osobistych przez publikację artykułu lub książki należy mieć na uwadze.

1-Naruszenie przez autora prawa do czci osoby poszkodowanej w wyniku publikacji artykułu

2-Naruszenia przez autora prawa do dobrej pamięci o osobie zmarłej

3-naruszenie przez autora tekstu prawa do pamięci prawdziwej

4-naruszenie przez komentujących prawa do czci osoby zmarłej

5-naruszenie przez wydawcę prawa do czci osoby zmarłej – po uzyskaniu przez nią wezwania do usunięcia komentarzy naruszające dobra osobiste Pani rodziny.

Sprawy z tego zakresu są najczęściej skomplikowane, dlatego przed przystąpieniem do działania warto co najmniej skonsultować sprawę z prawnikiem.

Naruszenie dóbr osobistych przez autora publikacji

Jeżeli chodzi o naruszenie dóbr osobistych przez autora tekstu – autorzy najczęściej starają się za wszelką cenę bronić stanowiska, że w publikacji nie doszło do naruszenia dóbr osobistych bohatera lub jego rodziny.

Autorzy „naruszyciele” dość sprytnie maskuje swoje działania, używając licznych „chwytów” i próbując przekonać sąd do tego, że ich wyłącznym celem była jedynie twórczość literacka, która pozostaje pod ochroną prawa.

Nie można jednak zapominać, że każdy autor jest zobowiązany do rzetelności podczas tworzenia utworu, niezależnie od jego formy, dlatego w procesie warto skupić się na wykazaniu rozbieżności w faktografii.

Obraźliwe komentarze 

Publikowanie komentarzy, które naruszają dobra osobiste jest niedozwolone. Za opublikowanie komentarzy mogą odpowiadać zarówno ich autorzy, jak również wydawcy portalu. Pisałem o tym w artykule Odszkodowanie za komentarz

Poszukiwanie poszczególnych autorów komentarzy jest jednak długotrwałe, dlatego warto skupić się na żądaniu usunięcia komentarzy przez wydawcę portalu.

Każdy przypadek jest inny, dlatego przed podjęciem działań warto rozważyć wszystkie, możliwe rozwiązania. W przypadku ochrony dóbr osobistych pomyłka może kosztować zbyt dużo.

Czytaj podobne artykuły:

• Tytuł i forma obraźliwe treści
• Naruszenie nawet gdy mówi się między wierszami
• Kto ponosi odpowiedzialność za wywiad?
• Krytyka polityka a wolność słowa dziennikarza
• Naruszenie dóbr osobistych w filmie
• Zerwanie umowy kara
• Naruszenie praw przez karykaturę satyrę i parodię
• Nazwisko jako marka produktu a naruszenie dóbr osobistych
• Dobra osobiste – 5 przykładów znanych osób poszkodowanych
• Ochrona wizerunku osoby znanej
• Naruszenie dóbr osobistych Liroya
• Naruszenie dóbr osobistych członka zarządu
• Naruszenie PR spółki – jak orzekają sądy?
• Wizerunek spółki – jak orzekają sądy odwoławcze?
• Działanie na szkodę spółki – zarzut stawiany członkom zarządu
• Dobre imię przedsiębiorcy jest bezcenne
• Artur Domosławski ma przeprosić wdowę po Ryszardzie Kapuścińskim
• Jakie odszkodowanie za naruszanie dóbr osobistych
• Naruszenie dóbr osobistych skarga kasacyjna uwzględniona
• Naruszenie dóbr osobistych w telewizji

Artykuł Naruszenie dóbr osobistych w publikacji pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za skutki wypadku do którego doszło w Smoleńsku. To zostało już ustalone. Opinię publiczną bulwersują jednak kwoty świadczeń, żądanych przez bliskich osób zmarłych.  Media cały czas próbują przyciągnąć uwagę – m.in. podają najwyższe żądania czy sumują kwoty bez względu na to czy jest to zadośćuczynienie czy odszkodowanie.

Jakiś czas temu pisałem o tym jakie roszczenia przysługują osobom, które straciły bliską osobę. Artykuł jest tutaj.

Odszkodowanie za śmierć osoby bliskiej

Odszkodowanie za śmierć osoby bliskiej obejmuje m.in. odszkodowanie za znaczne pogorszenie sytuacji życiowej. Świadczenie to przysługuje członkom rodziny, którzy żyli ze zmarłym we wspólnym gospodarstwie domowym tzn. łączyła ich ze zmarłym więź ekonomiczna.

Na gruncie katastrofy smoleńskiej trudno odnieść się do kwot odszkodowania za szkodę z tytułu pogorszenia sytuacji życiowej (brak szczegółowych danych).

Moim zdaniem twierdzenia, iż jest to pazerność czy wyłudzanie pieniędzy przez bliskich są co najmniej nie na miejscu.

Pogorszenie sytuacji życiowej

Pogorszenie się sytuacji życiowej osoby najbliżej może polegać na utracie zdrowia (rozstrój psychiczny), wywołanej szczególnie tragicznymi okolicznościami śmierci osoby bezpośrednio poszkodowanej. Znaczne pogorszenie sytuacji życiowej, obejmuje również zmiany w sytuacji najbliższych członków rodziny zmarłego, które rzutują na ich sytuację materialną. Odszkodowanie przyznawane jest ze względu na zmianę życia, otoczenia czy środowiska, która istniała ze względu na szczególną sytuację życiową osoby zmarłej np. jej silną pozycja zawodową.

Zadośćuczynienie za śmierć osoby bliskiej

Zadośćuczynienie za śmierć osoby bliskiej jest podstawowym uprawnieniem. Ma ono pomóc ukoić cierpienie i ból po śmierci najbliższego członka rodziny, poczucie osamotnienia, pogorszenie stanu psychicznego.

Warto wskazać, że zadośćuczynienia po śmierci bliskiej zasądzane obecnie dla rodzin zmarłych wynoszą od 20.000 do 250.000 złotych. Poniżej przedstawiam szczegółową analizę.

[table id=3 /]

Roszczenia z katastrofy opiewały kwoty 250.000 złotych lub większe.

Powstaje więc pytanie – czy okoliczności sprawy za tym przemawiają?

Ubezpieczenia na wypadek śmierci

Warto dodać, że na wysokość świadczeń dla bliskich w katastrofie smoleńskiej nie będą miały wpływ ewentualne prywatne ubezpieczenia zawarte na wypadek śmierci. Stanowisko takie występuje w praktyce. Dlatego nie można wymagać od osób bliskich aby ograniczyły roszczenia ze względu na ewentualną umowę ubezpieczenia na wypadek śmierci.

Artykuł Odszkodowanie dla ofiar katastrofy smoleńskiej pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Odszkodowanie za uszkodzonego smartfona, laptopa czy inny sprzęt elektroniczny to tematy, które prezentowane są w mediach. W artykule pokazuje odszkodowanie za smartfona na podstawie umowy ubezpieczenia, którą miałem okazję przeanalizować.

Przeczytałem Ogólne Warunki Ubezpieczenia „ochrona eXtra” dla klientów sieci sprzedaży X-KOM. Pełny dokument znajdziesz tutaj.

Wniosek: Jeśli będziesz wiedział jak oszukać to wygrasz. A jak nie będziesz wiedział to zakład ubezpieczeń wygra z naiwniakiem, który nie przeczytał OWU.

I nie chodzi mi o rozdział o wyłączeniach w OWU tylko o cały dokument i ukryte tam kruczki.

Poniżej prezentuje wybrane przykłady:

Przypadkowe uszkodzenie smartfona (definicja ubezpieczenia)

Przypadkowe uszkodzenie – uszkodzenie mechaniczne urządzenia spowodowane przez nagłe, niemożliwe do przewidzenia zdarzenie zewnętrzne w stosunku do urządzenia lub użytkownika urządzenia, nie wywołane przez ubezpieczonego ani przez użytkownika urządzenia, w tym uszkodzenie powstałe w wyniku przepięcia prądu lub zalania, powodujące przerwanie funkcji lub nieprawidłowe funkcjonowanie urządzenia, wymagające naprawy, wymiany części lub całego urządzenia,

Wniosek: Ubezpieczony nie może zrobić nic (żadnego fałszywego ruchu). To musi więc być przypadek tego typu, że komuś ktoś inny zniszczy smartfon. Ale nie wiem czy np. szturchnięcie wystarczy, bo to zdarzenie zewnętrzne musi być nie do przewidzenia (a czy szturchnięcie może być nie przewidziane?).

I to zachowanie sprawy musi być nie umyślne, bo OWU przewiduje wyłączenie za szkodę powstałą w wyniku wandalizmu, przez który rozumie się umyślne, zamierzone zniszczenie lub uszkodzenie urządzenia przez osobę trzecią lub osobę bliską.

Trudno mi jest sobie wyobrazić sytuację…

Awaria smartfona

Zgodnie z OWU Okres odpowiedzialności w pakiecie „AWARIA” rozpoczyna się pierwszego dnia po upływie gwarancji producenta, jeżeli składka została zapłacona i może trwać przez okres wybrany przez ubezpieczającego: 12 miesięcy, 24 miesiące (jeżeli okres gwarancji producenta nie jest dłuższy niż 36 miesięcy) lub 36 miesięcy (jeżeli okres gwarancji producenta nie jest dłuższy niż 24 miesiące), a dla urządzeń z grupy asortymentowej „AGD”, jeżeli okres gwarancji producenta nie jest dłuższy niż 12 miesięcy, okres odpowiedzialności może również trwać 48 miesięcy

Wniosek: Czyli jeżeli telefon zepsuje się po roku to ubezpieczony musi zgłosić to producentowi. A co jeżeli on odmówi naprawy lub wymiany telefonu (niezależnie z jakiej przyczyny)? Czyli żadna to ochrona bo ubezpieczony i tak będzie musiał się bić z producentem…

Kradzież smartfona

W przypadku pakietów „PRZYPADKOWE USZKODZENIE i KRADZIEŻ” oraz „AWARIA, PRZYPADKOWE USZKODZENIE i KRADZIEŻ” ubezpieczony obowiązany jest do należytego zabezpieczenia mienia przed kradzieżą z włamaniem i rabunkiem.

A dalej:

W przypadku szkody w wyniku kradzieży z włamaniem lub rabunku: a) w ciągu 48 godzin od zajścia zdarzenia bądź powzięcia wiadomości o zajściu zdarzenia zawiadomić Policję o zdarzeniu i uzyskać pisemne potwierdzenie zgłoszenia zawierające markę i model utraconego urządzenia, a w przypadku sprzętu GSM również IMEI oraz opis okoliczności zdarzenia, b) przesłać ubezpieczycielowi na adres e-mail infolinia@ucare.pl skan: a. dowodu zakupu urządzenia oraz b. potwierdzenie zgłoszenia zdarzenia na Policji.

Ubezpieczyciel przewidział wyłączenie powstałe w wyniku kradzieży z włamaniem do pojazdu, jeżeli utracone urządzenie było pozostawione w pojeździe w widocznym miejscu,

Wniosek:  Trzeba się pilnować – nie zostawiać bez opieki i nie w samochodzie. A jak ukradną to szybko zgłaszać szkodę. W sumie to chyba najmocniejszy punkt poszkodowanego w tej polisie. Pytanie tylko czy smartfony teraz się kradnie i skąd.  Ja bym się obawiał, że zostawię w samochodzie gdy jadę i używam GPS. Ale jest wyłączenie.

Komentarz

W analizowanym pakiecie składka ubezpieczenia wyniosła 223,72 złotych. A więc ok. 1/4 wartości telefonu za kradzież i 1 rok ochrony w przypadku awarii.

Moim zdaniem niepokojące jest, że obecnie proponowane są takie ubezpieczenia. Ze względu na liczne wyłączenia ochrony poszkodowany najczęściej nie uzyska odszkodowania.

W ostatnim czasie Rzecznik Finansowy opublikował raport wedle którego odnotowano 10 razy więcej skarg z tytułu ubezpieczeń sprzętu elektronicznego niż w 2012 r.

Niestety moja analiza zdaje się chyba potwierdzać statystykę…

Artykuł Ubezpieczenie smartfona i innych sprzętów elektronicznych a odszkodowanie pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.