Zakłócanie spokoju w dzień staje się dużym problemem, gdy hałasy mają charakter uporczywy i rażący, dlatego w ostatnim czasie coraz więcej osób decyduje się na walkę o spokój i mir domowy. Częstym problemem są hałasy sąsiedzkie i to nie tylko te powodowane przez mieszkańców. Wiele spraw dotyczy firm, których urządzenia emitują zbyt wysokie natężenie hałasu. Po niedawnym wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie zostałem poproszony przez portal Money.pl o komentarz (w artykule Warto walczyć o zadośćuczynienie za hałas za ścianą. Sądy przyznają coraz wyższe rekompensaty). Niezależnie od tego czy zakłócanie miru domowego powodowane jest przez sąsiadów, firmę czy instytucję w polskim ustawodawstwie istnieją przepisy, pozwalające walczyć z podobnymi zdarzeniami. Zgodnie z artykułem 51 § 1 Kodeksu wykroczeń „kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny”.

Konflikt z sąsiadem o hałas

Problemem byli lokatorzy, którym wynajęto mieszkanie – najpierw studenci, a później osoby, które zamieszkiwały je przez kilka dni. Skoro mieszkanie przynosiło spodziewany dochód, właścicielka (która sama na stałe przebywa w innym mieście) nic sobie nie robiła ze skarg sąsiadów, którzy narzekali na nieustające hałasy, skutecznie uprzykrzające im życie.

Poszkodowani mieszkańcy, zanim zdecydowali się na drogę sądową, próbowali załatwić sprawę polubownie. Kiedy to nie pomogło wezwali policję. Kolejnym krokiem była próba zainteresowania problemem spółdzielni mieszkaniowej, która miała możliwość wystąpić do sądu o zlicytowanie mieszkania, jako powód podając uporczywe zakłócanie porządku domowego.

Dużo skuteczniejszym rozwiązaniem było jednak wytoczenie powództwa o naruszenie dóbr osobistych mieszkańców, w szczególności prawa do spokoju, odpoczynku, poczucia bezpieczeństwa. Więcej w artykule Warto walczyć o zadośćuczynienie za hałas za ścianą. Sądy przyznają coraz wyższe rekompensaty opublikowanym na portalu Money.pl.

Co można uzyskać w sądzie?

Po pierwsze warto wiedzieć, że nadmierny hałas z pobliskiej nieruchomości może naruszać prawo, w szczególności dobra osobiste mieszkańców, takie jak prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości i prawo do odpoczynku. Daje to podstawy do wystąpienia do sądu o:

1. zaniechania dalszych naruszeń, np. zobowiązanie do ciszy, czy zakazu określonych czynności;
2. odszkodowanie – zwrot kosztów wykonanej opinii o badaniu uciążliwości (o czym dalej) czy innych kosztów powstałych w związku ze sprawą sądową;
3. odszkodowanie (zadośćuczynienie) za doznaną krzywdę.

Jaka kwota odszkodowania za hałas?

Kwoty przyznawanych przez sądy zadośćuczynień zależą od wielu okoliczności.

W powyższej sprawie mieszkańcy zdecydowali się zażądać 50 000 złotych tytułem zadośćuczynienia. Sąd nie miał wątpliwości, że do naruszenia rzeczywiście doszło i biorąc pod uwagę okoliczności sprawy przyznał zadośćuczynienie w wysokości 30.000 złotych.

Brak ekranów dźwiękoszczelnych przy drodze

30.000 złotych zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę przyznał także inny Sąd Apelacyjny na rzecz właścicielki domu położonego przy drodze krajowej, na której ruch pojazdów powodował hałas i przenoszenie drgań na budynek w którym zamieszkiwała. Właścicielka nieruchomości do domagała się ponadto ustawienia przed jej działką ekranów przeciwdrganiowych, wymiany okien i instalacji ściany akustycznej.

Hałasy z boiska sportowego

Z kolei Sąd Apelacyjny w Łodzi zasądził po 50 000 złotych zadośćuczynienia na rzecz właścicieli nieruchomości sąsiadującej z kompleksem boisk.

Ponadto w sprawie inny sąd zobowiązał właściciela obiektu sportowego do podjęcia działań zmniejszających niedogodności generowane przez uczestników boiska.

Hałasy w domu co robić?

Wszystko zależy od rodzaju sprawy.

Hałasujący sąsiad a zakłócanie miru domowego

Zakłócanie miru domowego przez sąsiadów to najczęstsza przyczyna konfliktów sąsiedzkich. Uporczywy hałas nie tylko nocą, ale także zakłócanie spokoju w dzień utrudnia codzienne funkcjonowanie. Warto nadmienić, że zakłócanie porządku domowego, jest ścigane z urzędu, dlatego policja zobowiązana jest każdorazowo podjąć interwencję po zgłoszeniu zakłócania spokoju w dzień. Co jednak zrobić w sytuacji, gdy wzywanie policji nie przynosi oczekiwanych rezultatów, a zakłócanie porządku domowego i hałas stają się trudne do zniesienia?

W przypadku sporów sąsiadujących ze sobą mieszkańców warto przede wszystkim spróbować porozumieć się z sąsiadem. Nierzadko wystarczy konsultacja lub udział prawnika w rozmowach. Jeśli zachowanie sąsiada przeszkadza także innym mieszkańcom, nie bójmy się poprosić ich o wsparcie w rozmowie.

Jeżeli to nie wystarczy, postarajmy się o zgromadzenie dowodów potwierdzających liczbę naruszeń oraz ich natężenie. Warto zadbać o świadków, czy nagrania, które wykażą, że do głośnych imprez dochodzi np. codziennie. Jeżeli naruszenia są dla nas dotkliwe, a sąsiad nie reaguje, nie bójmy się także zadzwonić na policję. Protokół policji, a także inne dokumenty urzędowe są dobrym dowodem obrazującym naruszenia.

Firma powoduje hałas

Z kolei w sporze z hałasującym przedsiębiorcą warto przeprowadzić specjalne badania uciążliwości.

Warto, aby specjalista sprawdził, czy normy dotyczące natężenia hałasu zostały przekroczone. Jeżeli okaże się, że normy sąsiedzkie w domu lub mieszkaniu zostały przekroczone, to koszty wykonania opinii będzie można odzyskać od hałasującej firmy w ewentualnym procesie sądowym.

Hałas pomimo wydania decyzji administracyjnej

Co istotne, uciążliwości sąsiedzkie nie muszą być niezgodne z wydaną decyzją administracyjną, jak pozwolenie na budowę czy warunki zabudowy.

Nierzadkie są przypadki w których inwestycje firm pomimo tego, że zostały zrealizowane zgodnie z wydaną decyzją administracyjną, naruszają prawa mieszkańców.

Artykuł Hałasy w domu co można zrobić zgodnie z prawem? pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Myślę, że to możliwe. Praktyka pokazuje, że im więcej spraw o zadośćuczynienie, tym chętniej sądy przyznają rację skarżącym.

Chodzi o sprawę, w której Jan Rokita żądał 259 tys. zł zadośćuczynienia za krzywdę i 290 tys. odszkodowania za straty, które poniósł w wyniku kilkumiesięcznego pobytu w ośrodku dla internowanych w Załężu. Więcej w artykule:

Prawnik o sprawie Rokity: im więcej spraw o zadośćuczynienie, tym chętniej sądy biorą stronę powodów

Pani Redaktor Martyna Kośka zapytała mnie co bierze się pod uwagę przy wymiarze zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Odpowiedziałem, że to trudne pytanie, bo każdą sprawę trzeba dogłębnie przeanalizować.

Chciałbym przedstawić krótkie wyjaśnienie:

O przykładowych okolicznościach, które mają wpływ na wysokość odszkodowania pisałem już o tym na blogu w artykule Jak wycenić krzywdę?

Kwoty wypłacanych odszkodowań rosną – to fakt. Polecam bardzo ciekawą historię, którą opisałem w artykule „Warto było poczekać na godziwe zadośćuczynienie”

Media bardzo często donoszą o coraz to nowych naruszeniach. Każdy przypadek jest inny, dlatego przygotowaliśmy informacje, które warto przeanalizować w każdej sprawie, w której doszło do naruszenia szczególnych wartości. Przeczytasz o tym w artykule Jakie odszkodowanie za naruszanie dóbr osobistych.

Artykuł Komentarz dla WP Finanse pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Konferencja została podzielona na 3 panele merytoryczne. W pierwszym zastanawialiśmy się – jaką wartość ma wizerunek Fryderyka Chopina w kraju i na świecie, a także dlaczego Chopin został ikoną polskiej i światowej kultury. Drugi panel to próba udzielenia odpowiedzi na pytanie jakie są narzędzie prawne i w jaki sposób chroni się wizerunek oraz nazwisko Fryderyka Chopina.

W trzecim panelu przedstawiciele przedsiębiorców, którzy używają wizerunku lub nazwiska Fryderyka Chopina opowiadali, w jaki sposób korzystać z wizerunku ikon kultury w biznesie.

Konferencja została zakończona koncertem, wykonanym przez niesamowitych muzyków. Program obejmował Trio g-moll na fortepian skrzypce i wiolonczelę, opus 8 Fryderyka Chopina.

Większa relacja z wydarzenia została zamieszczona tutaj tutaj: http://www.rp.pl/Firma/304249919-Prawnicy-wizerunek-Chopina-jest-dobrze-chroniony.html#ap-1

Wykorzystanie wizerunku osoby znanej

Zarówno wizerunek, jak również nazwisko Fryderyka Chopinia są chronione na mocy ustawy z dnia 3 lutego 2001 r. o ochronie dziedzictwa Fryderyka Chopina. To niewątpliwe szczególny sposób ochrony.

Zwykle ochrona dóbr osoby znanej wygląda inaczej. Ochrona autorskich praw majątkowych trwa 70 lat po śmierci twórcy. Z kolei wizerunek osoby zmarłej może zostać wykorzystany w okresie 20 lat po jej śmierci. Korzystanie z dóbr osobistych osoby zmarłej nie może jednak nigdy naruszać prawa do czci. W przypadku naruszeń z wnioskiem o ochronę dóbr osobistych mogą wystąpić małżonek i dzieci osoby zmarłej.

W powyższej ustawie zdecydowano natomiast, że utwory Fryderyka Chopina i przedmioty z nim związane stanowią dobro ogólnonarodowe. Nazwisko Fryderyka Chopina i jego wizerunek są chronione odpowiednio na zasadach dotyczących dóbr osobistych, jednakże pieczę nad tymi dobrami sprawuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Zgodnie z ustawą Minister jest uprawniony do dochodzenia ochrony dóbr w wypadku korzystania z nich w sposób przynoszący ujmę.

Ochrona wizerunku Fryderyka Chopina

Ochrona dziedzictwa Fryderyka Chopina jest bardzo szeroka i obejmuje w szczególności:

1) kultywowanie wiedzy i pamięci o nim,

2) prowadzenie badań i współdziałania w rozwijaniu wiedzy o twórczości i osobie Fryderyka Chopina,

3) popularyzowanie jego twórczości, w tym w szczególności przez:

a) podejmowanie lub wspófinansowanie wydań nagrań, nut i innych publikacji,

b) organizowanie lub współfinansowanie koncertów,

c) podejmowanie lub wspomaganie finansowe konkursów lub innych inicjatyw mających na celu prezentację utworów i popularyzację wiedzy o Fryderyku Chopinie,

d) współdziałanie w popieraniu i rozwijaniu wykonawstwa twórczości Fryderyka Chopina w kraju i za granicą,

4) pozyskiwanie, gromadzenie, zabezpieczanie i udostępnianie przedmiotów oraz miejsc związanych z jego życiem i twórczością,

5) ochronę dóbr osobistych wymienionych w art. 1 ust. 1 oraz działania zmierzające do zachowania integralności twórczości Fryderyka Chopina.

Do ochrony dziedzictwa Fryderyka Chopina powołano Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Instytut jest państwową instytucją kultury, którą kieruje dyrektor.

Wykorzystanie wizerunku Fryderyka Chopina

Dyrektor przy pomocy rady, jako organu opiniodawczego, wydaje decyzje w zakresie udzielenie licencji na korzystanie z wizerunku lub nazwiska Fryderyka Chopina. Instytut rozpatruję każde zgłoszenie w oparciu o ustalony regulamin. Jeżeli wykorzystanie wizerunku lub nazwiska Fryderyka Chopina ma charakter komercyjny, Instytut po rozpatrzeniu wniosku ustala indywidualną opłatę za korzystanie z licencji.

Licencje są udzielane na czas określony, z możliwością ich przedłużenia. Instytut wydaje jedynie licencje niewyłączne, co oznacza, że nazwa lub wizerunek Fryderyka Chopina może być wykorzystywany do oznaczania towarów przez wielu niezależnych przedsiębiorców. Przykładowo – podczas konferencji zaprezentowane zostały licencje, udzielone na rzecz dwóch niezależnych przedsiębiorców, produkujących czekoladki.

Wadą uzyskania licencji niewyłącznej jest także to, że na jej podstawie uprawniony nie może dochodzić roszczeń bezpośrednio od sprawcy naruszeń. W takim przypadku osoby, które nabyły licencje od Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina powinny zgłosić naruszenia do tego podmiotu. To Instytut będzie bowiem uprawniony do podjęcia działań prawnych, związanych z naruszeniem.

Decyzja o wykorzystaniu ikony kultury

Dodatkowo zastanawiające jest to, że decyzja o przyznaniu licencji zależy od decyzji Dyrektora Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina. Wprawdzie w powyższej ustawie przewidziano jeszcze organ – Rada Programowa Instytutu. Jednakże organ ten ma jedynie kompetencje doradcze. Od decyzji Prezesa Instytutu nie przewidziano bowiem możliwości odwołania do innego organu, a także sądu.

W ostatnich latach zauważalna jest znaczna aktywność polskich przedsiębiorców zainteresowanych wykorzystaniem tego wizerunku Fryderyka Chopina w swojej działalności biznesowej. Zgadzam się z tym, że ochrona wizerunku Fryderyka Chopina jest istotna. Udzielanie praw do korzystania powinno więc przebiegać wedle ściśle określonych reguł.

Regulamin Ochrony Nazwiska i Wizerunku Fryderyka

W mojej ocenie w ustawie powinno uregulować się kwestie odwołań od decyzji Dyrektora Instytutu. Przesłanki dla wydania decyzji o udzieleniu licencji zostały określone w Regulaminie Instytutu w sposób nie ostry. Przykładowo – zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 5 Regulaminu Ochrony Nazwiska i Wizerunku Fryderyka Chopina: Wniosek o udzielenie licencji lub wyrażenie zgody powinien spełniać co najmniej jeden z następujących warunków i dotyczy: przedsięwzięcia artystycznego, zaliczanego do obszaru kultury wysokiej, odnoszącej się do kręgu kulturowego Fryderyka Chopina.

W każdej sprawie udzielenie licencji będzie miało więc charakter ocenny. Dlatego zainteresowany powinien mieć możliwość zweryfikowania wydanej decyzji.

Artykuł Wykorzystanie wizerunku osoby znanej pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Jakiś czas temu pisałem o rekompensacie za niesłuszne zabranie prawa jazdy.  Chodzi o artykuł Prawo jazdy a zadośćuczynienie lub odszkodowanie

Wczoraj na łamach „Dziennika Gazety Prawnej” zabrałem głos w dyskusji. Treść wypowiedzi znajdziesz na stronie DGP w artykule Straciłeś prawo jazdy? Możesz domagać się zadośćuczynienia

Przypadek czytelnika

Kierowca został obwiniony o przekroczenie o przekroczenie prędkości o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym. Zgodnie z prawem takie wykroczenie powoduje zatrzymanie prawa jazdy na trzy miesiące.

Kierowca tłumaczył, że nie popełnił wykroczenia i nie przyjął mandatu. Właśnie uprawomocnił się wyrok uniewinniający. Sąd uznał, że pomiar prędkości był przez policjantów wykonany nieprawidłowo i nie ma pewności, czyją prędkość zmierzyło urządzenie.

Tym samym środek karny w postaci zatrzymania prawy jazdy na trzy miesiące był zastosowany niesłusznie. Kierowca zapowiedział walkę o rekompensatę od Skarbu Państwa.

Co należy zrobić?

Poniżej moja wypowiedź z artykułu Straciłeś prawo jazdy? Możesz domagać się zadośćuczynienia , opublikowanego przez „Dziennik Gazeta Prawna”.

Odszkodowanie za utratę prawa jazdy

Jeżeli kierowca doznał szkody majątkowej np. w postaci utraty zysku związanego z brakiem możliwości lub utrudnieniami w prowadzeniu działalności gospodarczej, kosztów przejazdów, wynajmu taksówki może domagać się odszkodowania.

 Zadośćuczynienie za utratę prawa jazdy

Kierowca może domagać się ponadto zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Będzie musiał jednak wskazać, jakie dobro osobiste zostało naruszone.

Pomoc prawna

Jeśli masz pytania skontaktuj się ze mną, a ja chętnie pomogę.

Artykuł Utrata (brak) prawa jazdy odszkodowanie pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Odmowa wypłaty odszkodowania

Najczęstsze przyczyny decyzji odmownych związane są z procesem leczenia. W swoich decyzjach zakłady ubezpieczeń powołują się na brak trwałych następstw zdarzenia w postaci uszczerbku na zdrowiu lub przemijających kłopotów psychicznych.

Ubezpieczyciele często zwracają uwagę, iż poszkodowany odbył krótkotrwałe leczenie lub zgłosił się do lekarza zbyt późno. Jeżeli od wypadku do pierwszej wizyty u lekarza minie kilka dni, poszkodowany otrzyma decyzję odmowną. W takich przypadkach to niemal pewne, że zakład ubezpieczeń powoła się na brak adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem a szkodą.

Odmowa wypłaty odszkodowania – inne powody

Do innych powodów odmów należą te związane z okolicznościami zdarzenia. W decyzjach często zwraca się uwagę na niewielką siłę zderzenia czy pochłanianie siły uderzenia przez konstrukcję pojazdu. Do takich wniosków likwidatorzy dochodzą na podstawie analizy dokumentacji fotograficznej pojazdów wykonanej na miejscu kolizji.

Pamiętajmy, że praktyki zakładów ubezpieczeń nie zawsze są zgodne z prawem. Walka poszkodowany – zakład ubezpieczeń zdaje się nie mieć końca. Dlatego zawsze warto sprawdzić czy podana przez ubezpieczyciela przyczyna była prawdziwa i zasadna.

Najczęstsze przyczyny braku odszkodowania

Tak najczęściej uzasadniana odmowa wypłaty odszkodowania.

1. Brak trwałych następstw (trwałego uszczerbku na zdrowiu);
2. Krótkotrwałe leczenie;
3. Zgłoszenie do lekarza po kilku dniach od wypadku;
4. Niewielka siła zderzenia;
5. Pochłanianie uderzenia przez konstrukcję pojazdu.

Pełny tekst znajdziesz w artykule „Gazety Wyborczej”.

Odmowa wypłaty w decyzji?

Jeżeli w decyzji znalazłeś, którąś z poniższych przyczyn napisz do mnie na przepraszamniewystarczy@uzhin.org !

Chętnie udzielę bezpłatnej konsultacji! Pamiętaj, że bezpodstawna wypłata odszkodowania to częsta praktyka zakładów ubezpieczeń!

Artykuł Odmowa wypłaty odszkodowania – 5 powodów „Gazeta Wyborcza” pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

Na gruncie sprawy rozpatrywanej przez Sąd Okręgowy w Elblągu sygn. akt I C 373/15 stan faktyczny okazał się bezsporny, dlatego dla rozstrzygnięcia konieczne było ustalenie, czy pozwana naruszyła swoimi wypowiedziami dobra osobiste powoda oraz czy wybrana przez niego forma ochrony jest adekwatna do sposobu i skutków naruszenia.

W przypadku naruszenia dóbr osobistych poszkodowanemu pozostawiono do dyspozycji szerokie spektrum środków prawnych. Od jego woli zależy charakter i przedmiot procesu. Jedną z możliwości uzyskania rekompensaty jest żądanie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. W takim przypadku – choć przepisy nie mówią o tym wprost – przyjęte zostało, że konieczne jest wykazanie winy po stronie sprawcy.

Powód domagał się przeprosin, zadośćuczynienia pieniężnego oraz świadczenia na rzecz jednej z fundacji. Sąd rozpatrujący sprawę orzekł, że nie doszło jednak do bezprawnego naruszenia dóbr osobistych, uznając, że wypowiedzi pozwanej ograniczały się do faktów i nie zawierały ocen.

Więcej przeczytacie w artykule Sąd: informacja o dyscyplinarce dla urzędnika nie narusza dóbr osobistych opublikowanym na stronie „Rzeczpospolitej”.

Na blogu wielokrotnie pisałem o naruszeniu dóbr osobistych. Szczególnie polecam artykuł Dobra osobiste – 5 przykładów znanych osób poszkodowanych.

Artykuł Mój komentarz w „Rzeczpospolitej” pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.

W poniedziałek 18 stycznia 2016 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie (sygn. VI ACa 1405/14) zasądził  1,2 mln złotych zadośćuczynienia na rzecz ciężko poszkodowanej dziewczynki (przy porodzie doszło do błędu w wyniku którego dziecko stało się niepełnosprawne fizycznie i intelektualnie). Zadośćuczynienie przyznano także rodzicom dziewczynki w wysokości 300 tys. zł i 200 tys. zł. W ostatnim czasie sprawa nabrała rozgłosu. W szczególności polecam artykuł Mateusza Adamskiego pt. Rekordowe zadośćuczynienia za błędy przy porodzie.

To wielki sukces

Wyrok niewątpliwe będzie miał ogromny wpływ na dalszy kierunek rozwoju ochrony dóbr osobistych w Polsce. Nie chodzi tylko o kwotę zadośćuczynienia jaką przyznał ostatecznie Sąd Apelacyjny w Warszawie lecz o to, że przyznano zadośćuczynienie także na rzecz rodziców dziewczynki. Taka forma rekompensaty za naruszenie dóbr osobistych członków rodziny, a więc osób pośrednio poszkodowanych, była dotychczas mocno kontrowersyjna. Wielokrotnie sądy oddalały żądania poszkodowanych w tym przedmiocie stwierdzając, że tylko bezpośrednio poszkodowanym należą się pieniądze za ból i cierpienie.

Rekomendacje KNF

Myślę, że orzeczenie zostało wydane w dobrym momencie. W najbliższym czasie Urząd Komisji Nadzoru Finansowego opublikuje rekomendacje dla zakładów ubezpieczeń w przedmiocie zasad rekompensaty szkód niemajątkowych. Moim zdaniem znaczna kwota zadośćuczynienia przyznana przez Sąd Apelacyjny w Warszawie będzie dobrym wstępem do dyskusji nad założeniami tego projektu.

Artykuł Precedensowy wyrok o zadośćuczynieniu „Rzeczpospolita” pochodzi z serwisu Przepraszam Nie Wystarczy.